Zaterdag 5 juni. Ongeveer 25 opgewonden leerlingen stonden bepakt en bezakt op het vliegveld in Düsseldorf, klaar voor een groot avontuur: misschien voor het eerst vliegen, slapen in een wildvreemd land bij een wildvreemde familie, andere gewoontes, een rare taal.. We gingen op uitwisseling naar Polen!

Toen iedereen elkaar gevonden had op het grote vliegveld, konden na even wachten eindelijk vliegen. Voor een aantal leerlingen heel spannend, omdat zij voor het eerst per vliegtuig zouden reizen. Maar er is niks misgegaan, na tweeënhalf uur vliegen landden we weer heelhuids op het vliegveld in Krakau. Daar stonden ‘onze’ Polen ons op te wachten! Er werd kennisgemaakt en al snel werd druk in het Engels gepraat. We zijn met de bus naar onze jeugdherberg gereden, en ’s avonds Krakau in gegaan. Het is een hele mooie stad en geeft echt een goeie indruk van Polen.
Een ochtend verder zat iedereen weer vol energie (of niet) aan het ontbijt in de jeugdherberg. Vandaag zouden we Krakau ingaan. We hebben wat vrije tijd in de stad gekregen en door de Joodse buurt gelopen. We zijn bij de kist van de pas overleden president geweest. Er waren enorm veel Poolse mensen die uit respect zijn kist bezochten en aanraakten, dat was heel mooi om te zien. Ook zijn we in een klein kerkje geweest.
’s Avonds was het helaas alweer tijd om afscheid te nemen van de stad Krakau. In een hele lange busreis, waarin volop Nederlandse liedjes werden gezongen, kwamen we aan in Lublin. Daar werden we gelijk uit de bus meegenomen naar het huis van zijn Pool. Opeens zat iedereen ergens anders.
 

De volgende ochtend in de bus werd er druk gepraat over de verschillende dingen die iedereen had meegemaakt. Wat opviel was dat de kennismaking met het gezin soms wat moeizaam verliep. Ouders spraken geen Engels, hoe communiceer je dan met ze? Waarover moet je praten met je Pool als er een stilte valt? Verschillen tussen huizen waren groot: sommigen woonden in een klein flatje, anderen hadden juist een groot vrijstaand huis. Alle Polen waren héél gastvrij, misschien wel iets té: alles werd voor je gedaan, je mocht niks zelf doen en je werd op je wenken bediend! Wat ook opvallend was: er werd overal ontzettend veel gegeten. ’s Avonds om elf uur wordt er nog voor je gekookt, en ’s morgens krijg je hele lunchpakketten mee. Overal en altijd krijg je (heel veel) eten aangeboden.

Het is de hele week heel mooi weer gebleven, gemiddeld zo’n 30 graden (of misschien wel meer!). We hebben een heleboel van Lublin gezien. Zo zijn we een ochtend naar school geweest, we zijn bij het openluchtmuseum geweest, en bij een heel groot paleis waar we alleen op een speciaal tapijt mochten lopen, en bij de oude stad van Lublin. Ook zijn we in Zamosc geweest, een heel mooi stadje met leuke huisjes. Op de heetste dag zijn we naar een meertje geweest waar we konden zwemmen. We hebben ook wat van de overstromingen meegekregen. Water liep gewoon over wegen, en soms reden we langs de rivier waar je  aan de weerzijden alleen nog maar de toppen van de bomen boven het water zag uitkomen. De excursie die misschien wel het meeste indruk heeft gemaakt, was het uitstapje naar Majdanek: een concentratiekamp. Het blijft onvoorstelbaar wat daar allemaal gebeurd is.

Naast de vaste activiteiten hadden we vrije tijd. Dat betekende de hele avond doen waar je (of eigenlijk: je Pool) zin in had. De één ging de hele nacht uit, en de ander ging rustig ergens een film kijken of een stukje lopen.  Maar altijd was het erg gezellig en, door deze dingen leer je ‘jouw’ Pool echt goed kennen.
De laatste avond is bijna iedereen gaan winkelen, wat als Nederlander in Polen een hele ervaring is. Door de Zloti is alles heel erg goedkoop! En daar komt nog bij dat ‘jouw’ Pool eigenlijk alles voor je wilt betalen. Dat leverde soms gekke discussies op, want zij vinden het erg raar als je zegt dat je zelf wil betalen.
De week Polen was echt omgevlogen, alsof het maar twee dagen waren. Opeens was het al de laatste ochtend, en moest je afscheid nemen van je gastgezin. Natuurlijk ging dit gepaard met eten: hele plastic zakken vol met Pools eten werden meegegeven! Dit leverde ruilpartijen in de busreis terug naar het vliegveld, maar het was zo ontzettend veel dat nog de helft overbleef.

Toen we na een heleboel uren reizen geland waren op het vliegveld in Duitsland, hebben we met de hele groep nog een lied als bedankje voor mevrouw Kreukniet en meneer Heijnis gezongen. Want zij hebben echt heel veel voor ons gedaan.
En na dit lied ging iedereen weer uit elkaar, en was de reis helaas helemaal voorbij. Het was een week met heel veel eten, rustig ergens zitten, veel lopen, geen keuzes kunnen maken, busreizen, mooi weer, een hele leuke groep en een geweldig mooi land.
Gelukkig komen de Polen in september weer hierheen, en gaan we de week nog eens overdoen!

Lisa Verbeek, A4.